راهپیمایی دیروز دوشنبه بیست و پنجم خرداد ماه نشانی از حساسیت سیاسی مردم وارزشی بود که برای رای خود قایل هستند .این حجم انبوده جمعیت از میدان فردوسی تا میدان آزادی همه ساکت بودند وتنها با بالا بردن دست ها به علامت پیروزی به نتیجه انتخابات و تقلب در آن اعتراض کردند.
این اعتراض گرچه ساکت بود اما خاموش نبود، اگر خاموشی درمقابل روشنایی باشد.
حال حکومت می تواند انتخاب کند؛ اعتراضاتی این چنین مدنی یا اغتشاشات ویرانگررا؛ که به گمانم دومی بیشتربه مذاق سرکوبگران خوش می آید.
صرف نظر از محتوو تنها به لحاظ فرم، این راهپیمایی نشان شعور سیاسی مردم بود .مردمی که از 18 تیر 78 و دیگر راهپیمایی ها آموخته اند هر گونه اغتشاش، بهانه ای به دست دیکتاتورها می دهد تا به سرکوب آنها بپردازند و حرکت اصلاحی را به بن بست کشانند.
دیروز همه یکدیگر را به سکوت دعوت می کردند و حتی شعاری اعتراض آمیز از کسی شنیده نمی شد هر فریادی با دعوت راهپیمایان به سکوت می کشید و تاکید بر مخالفت مردم با اغتشاش و آسیب به اموال عمومی آشکارا فرم اعتراض را شکل می داد
صدا و سیمای جمهوری اسلامی -که جزیره ای جدا از جامعه افتاده است - راهپیمایی دیروز را اغتشاش آشوبگران خواند واعتراضی که به گفته رسانه ها دومیلیون نفر درآن شرکت داشتند را تلاش اندکی اغتشاش گر نامید.
گرچه این واکنش همه نهادهای حکومتی به مردم در این سالها بوده!
سالهاست ملت دشمن است واعتراض مردم به تقلب، اغتشاش خوانده می شود و کسانی که درحقیقت باید خدمتگذار مردم باشند برای ایجاد خفقان و سکوت مطلق درجامعه شاخ وشانه می کشند.
حرکت دیروز برای به نتیجه رسیدن باید ادامه یابد و رهبری این حرکت درراهبری جنبش اهمیت ویژه دارد. در صورتی که رهبری بتواند آن را به صورتی صلح آمیزهدایت کند شاید بتوان درآینده پیروزی ملت را جشن گرفت وگرنه این روزها شروع دوره ای از استبداد بزرگ - پس از سالها استبداد کوچک - خواهد بود
پستها
